Öğrenciyken Nasıl Yurtdışına Çıkarım?

İngilizce ve yurt dışı ikilisi. İşte geliştirilmesi gereken alan ve düşünmesi bile heyecan verici olan bir deneyim. Tavsiyeler ve araştırmalar sonucu yurt dışı çalışma kamplarına gitmeye karar verdim. Bunlar kar amacı gütmeyen kuruluşlardı ve gönüllü olarak çalışabiliyordunuz. İlk gittiğim çalışma kampı Hollanda’da yardıma muhtaç insanlar içindi. Bu kamp sayesinde ilk yurt dışı deneyimim, iki genç kamp liderim ve 7 farklı ülkeden arkadaşım oldu. İkinci ve üçüncü deneyimim Amerika’da doğa için çalışan bir kamptı. Bu sefer 20 den fazla arkadaşım, iki aylık Amerika deneyimim ve 9 farklı eyalet görme fırsatım oldu.

Okurken aynı zamanda çalışmaya başladım. Gönüllü olunan kuruluş size kalacak yer ve yemek imkanı sunuyor. Fakat uçak bileti ve diğer masraflar size ait.Ben de çalışarak bu masraflarımı karşılamaya başladım.

Çalışmaya organizasyonlarda görev alarak başladım. Hem çalışmanın sorumluluklarını almaya başladım hem de yurt dışı için para biriktirdim. Para biriktirmek benim gibi biri için başta çok zordu. Bu gerçekten ayrı bir yazı gerektiriyor ama hep şunu düşündüm. Bunu almak ve bilgisayarın başında gitmek istediğim yerin fotoğraflarına bakmak mı yoksa gidip oranın keyfini çıkartmak mı?

Hollanda’dan geldiğimde tek istediğim şey Avrupa’ya bir daha gitmekti. Sürekli araştırmaya nasıl giderim diye düşünmeye başladım. İşte seyahat tutkusu kanıma böyle karıştı.

Sürekli olarak hava yolu kampanyalarını takip ettim. Ve bir gece yakaladım. İşte en başta verdiğim çalışma kararı böyle işe yaradı ve biriktirdiğim parayla o an o kampanyadan 3 ve 6 ay sonrasına biletleri aldım. Ve anladım ki;

Sen elinden geleni yaptıktan sonra gereken tek şey karşına çıkan fırsatı değerlendirmek oluyor. Fırsat yakalama ve hemen alma işi Macaristan, Prag, Barcelona ile başlarken Avrupa’da 15 şehri aştı.

Kalan süre içinde seyahatin konaklama, gezilecek yerler planını yapmaya başlıyorum.

Konaklama için başlarda ilk defa gidiyorum alışayım mantığı ile tek kalmayı tercih etsem de sonra tek başıma bir otelde kalmak gerçekten sıkıcı ve maliyetli. Anladım ki gezip yorgun argın döndüğümde bile ihtiyacım olan yine farklı ülkeden insanlar tanıyıp onlarla vakit geçirmekti.

Bu karardan sonra 2-4 kişilik odalarda gezginlerin kaldığı yerlerde kalmaya başladım. Yemek konusuna gelirsek her gittiğim yerde en az bir kere güzel bir restoranda oraya özel yemeklerden yemeye çalıştım. Sadece yemeği yemek değil, oralı gibi hissetmek, insanları gözlemlemek çok önemli oluyor bu noktada. Bütçeyi zorlayan zamanlarda fast-food tercih ettim ki, sokak yemekleri bile o kadar lezzetli ki, çoğu zaman hayat kurtarıyor.

Cevap: Kimseyi beklemiyorum. Evet, bu cevap başta biraz korkunç gelebilir ama tek bildiğim: “Eğer istediğim şeyleri gerçekleştirmek için yanımda birinin olmasını bekleseydim hiç birini yapamazdım.”

Her sene kaç grup hadi yurt dışına çıkalım dedikten sonra organize olamayıp dağılıyor? Etrafında bir sürü değişken olduğu sürece plan hep suya düşüyor ki bakmayın ben kendi ikizler burcu değişkenliğimle bile zor başa çıkıyorum.. Demek istediğim şu, gideceğin, kalacağın yere tek başına karar vermek gittiğinde yerel veya senin gibi gezgin arkadaşlar bulmak gerçekten mükemmel bir şey.

Her şehrin bir rengi, yapısı, tarihi farklı. Eğer gerçekten orada olursanız bu görmekten ve fotoğraf çekmekten öteye geçiyor.

İnsanları, müzeleri, sokakları hatta marketleri bile gözlemliyorum. Bir süre sonra bizden nasıl farklılar, neden farklılar bunu görebiliyorum.

Yolda bir çok insan tanıyorum. Hikayelerini dinliyorum. Arkadaş oluyorum. Sen kendini geziyor sanıyorsun ama bir bakmışsın karşındaki adam bir senedir yolda…

Seyahatlerimde ufak veya büyük çok kez sorunla karşılaştım (çantam çalındı, uçak kaçırdım, neredeyse sokakta da kaldım). Ve hepsinin üstesinden en hızlı nasıl gelinir sorusunun cevabını buldum.

İyi mi kötü mü bilmiyorum ama hep daha fazlasını görmek, bilmek, deneyimlemek istiyorum. Bu da ilk sorunun üstüne ”ee yeni plan var mı?” sorusunu akıllara getiriyor.
– Evet, var.

Instagram: @hizarcibuse