Litvanya'da AIESEC Günlüğüm: Dünya Vatandaşı Oldum!

Ankara’da Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde öğrenciyim. Bu yıl üniversitedeki son yılım. Yurtdışı yıllardır aklımda olan, gerek ekonomik, gerek derslerin sebebiyle hep ertelediğim bir hayalim oldu. Ama gezmemeliydim öyle başıboş sokaklarda, gidiyorsam eğer bir ülkeye her şeyiyle görmeliydim orayı, sokaklarını, evlerini, turistik yerlerini, parklarını, yemeklerini ve sokaktaki çocuklarını.

Daha sonra AIESEC’in reklamına denk geldim, bu da hayatın tesadüflerle dolu olmasındandı herhalde. İlk ofise gidişim, ilk eşleşme, hiç tanımadığım ama oraya gittiğimde günlerimi geçireceğim biriyle Skype’da görüşmek, ilk vizeyi alışım ve heyecanlı bekleyişim…

Kendi ülkemde uyanmadığım bir sabahtı. Aslında bir ülkede değil, sınırda uyandığım bir gündü. Çocuk sesiyle gözlerimi açışım ve karşımdaki manzara… Bulutların arasından Kaunas…

Dilini anlamadığım bir evle başladı projem, yetimhanedeki çocuklarla ilgilenmek, İngilizce öğretmek için oradaydım. Çocukların hiç İngilizce bilmediğini öğrendiğimde üzülmüştüm. Endişelendiğim, bu çocuklarla nasıl anlaşırım dediğim günlerin cevabını bir çocuğun gülümsemesinde buldum orada.

Aileleri yokken bile, 20 çocuğun bir evde tek bir anneyle nasıl aile olabildiklerine şahit oldum. Birçok evsiz insanın olduğu Litvanya, bir yandan da kadınları garsonluk yaparken, otobüs kullanırken, çöp karıştırırken bile görebildiğiniz bir ülke.

Projemi değiştirmemle birlikte 25 lise öğrencisinin hem ablaları hem de öğretmenleri oldum. Her öğle yemeğimizi birlikte yerken, anılarımızı paylaşıyor, özelliklerimizi anlatıyorduk birbirimize. İsmini bile telaffuz edemediğim yemeklerinden tatmak ayrı heyecan vericiydi, annemin yemeklerinden sonra. Voleybol da oynadık birlikte, marshmallow ve spagettiden kule de inşa ettik, karşılıklı dillerimizi de öğrettik. Bilmediğim özelliklerimi, onlarla keşfettim, onlar büyürken biraz daha büyüdüm onlarla.

Saat 8’den sonra hayatın durduğu bir şehirde, ailemden uzakta yalnız değildim. Erkek arkadaşımla böyle bir projeyi paylaşmak bir yandan bana gurur verirken, aynı benim gibi kilometreler öteden gelen bir sürü farklı ülkeden yabancı arkadaşlarım oldu. Aynı yurdu aynı odayı paylaştığım birbirinden tatlı insanlar. Çok güzel vakit geçirdik, birçok anımızı paylaştık, şu an hepimiz farklı ülkelerde, şehirlerdeyiz ama biliyorum ki hepimiz bir telefon kadar uzağız birbirimize.

Bir de AIESEC’den bizi karşılayan Litvanya’da üniversite öğrencisi olan arkadaşlarım. Litvanya’nın kültürünü iyi tanıyabilmemiz için yeterince destek oldular bize, projede yardımlarını esirgemediler.

6 haftamı birlikte geçirdiğim, birlikte yemek yediğim, uyuduğum arkadaşlarımdan ve gün boyu birlikte olduğum birbirinden güzel öğrencilerimden ayrılmak çok zor oldu. Ayrıca, AIESEC’in tanıdığı 10 günlük tatilimde 3 ülkeyi gezme fırsatım da oldu. Polonya, Almanya ve Çek Cumhuriyeti’ne gittim.

Geriye kalanlar ise yüzlerce fotoğraflarımız, arkadaşlarımdan ve öğrencilerimden aldığım unutamayacağım hediyeler.

Ve şimdi diyorum ki ”neden daha önce yapmadım, neden daha önce bir gönüllülük programıyla yurtdışına çıkmadım”.

Belli ki her şeyin bir vakti vardı.

Diyorum ki; her öğrenci AIESEC’le mutlaka bir gönüllülük programında çalışmalı.

Çünkü görmeli, daha iyi anlamalı, yaşamalı her şeyi. Her öğrenci değil, her birey tatmalı diğer kültürlerin sofralarının tadını. Birbirimizi ancak bu şekilde anlayabiliriz.